kemal beyatlı

Ayrılmayan Dost   dur biraz, sen bekle, dedim yalnızlığa yola çıktım, sana doğru gürültü patırtı alabildiğine şehri kaplamıştı hiçbirini duymuyordum gözlerim yolun sonuna kilitlenmiş, sana geliyordum yürüdüğüm sokaklarda pencerelerin kenarına dizilen saksılardaki çiçekler umut kokularını habire yollara serpiyorlardı bir hoş olmuştu sokaklar sevdiğin şarkıları mırıldanmaya başladım uçarcasına yürüdüm nedense git gide yol uzadı ufuk siyah çadırını germeye başladı dizlerimde derman tükendi peşimden koşarak gelen birini duydum koluma girdi. bir baktım dostum YALNIZLIK! *-*

Bazen kafanızı kurcalayan o kadar konu olur ki hemen bilgisayarın başına geçer bir çırpıda kafanızdaki karıncalara özgürlük bahşetmeye çalışırsınız. Harflere parmaklarınız basmaya başladığınızda hemen duruverirsiniz. Mıh gibi çakılırsınız.

Son zamanlarda bir araya da gelmiyoruz. Çünkü toplantılarımızda kavgalar başladı. Herkes biri birine ciğer hırsızı diye söze başladılar. Sanki köyümüzde binlerce kurban ve onlarca kasap ve her gün tonlarca ciğer elde ediliyordu! Kimse hesap kitap etmeden, doğru düşünmeden laf olsun torba dolsun toplantılarımız birbirimizi suçlamaktan öteye gitmiyordu. Dedim ay köpeklerin üst başları hep çamurlu olduğundan bizimkiler de birbirlerine çamur atmayı öğrendiler.