yalnızlık

Ayrılmayan Dost   dur biraz, sen bekle, dedim yalnızlığa yola çıktım, sana doğru gürültü patırtı alabildiğine şehri kaplamıştı hiçbirini duymuyordum gözlerim yolun sonuna kilitlenmiş, sana geliyordum yürüdüğüm sokaklarda pencerelerin kenarına dizilen saksılardaki çiçekler umut kokularını habire yollara serpiyorlardı bir hoş olmuştu sokaklar sevdiğin şarkıları mırıldanmaya başladım uçarcasına yürüdüm nedense git gide yol uzadı ufuk siyah çadırını germeye başladı dizlerimde derman tükendi peşimden koşarak gelen birini duydum koluma girdi. bir baktım dostum YALNIZLIK! *-*